ఫిబ్రవరి 4, 2026న రాజ్యసభలో ఎంపీ కమల హాసన్ చేసిన ప్రసంగం భాష, సంస్కృతి, సామాజిక న్యాయం, సమాఖ్య స్ఫూర్తి చుట్టూ సాగింది. దేశంలోని అన్ని భాషలకు సమాన గౌరవం ఉండాలని, ఏ భాషను కూడా బలవంతంగా రుద్దకూడదని ఆయన స్పష్టం చేశారు. భాష అనేది కేవలం సమాచార మార్పిడికి మాత్రమే కాకుండా, ఒక సంస్కృతిగా చూడాలని చెప్పారు. తమిళంతో పాటు అన్ని ప్రాచీన భారతీయ భాషల పరిరక్షణకు కేంద్రం ప్రత్యేక నిధులు కేటాయించాలని డిమాండ్ చేశారు.
కళాకారుల సంక్షేమంపై దృష్టి సారించిన ఆయన, సినిమా మరియు కళా రంగాల్లో పనిచేసే అసంఘటిత కార్మికుల కోసం ప్రత్యేక బోర్డు, బీమా, పెన్షన్ వంటి సామాజిక భద్రతా పథకాలు అవసరమని అన్నారు. OTT ప్లాట్‌ఫారమ్‌లపై నియంత్రణల విషయంలో భావప్రకటన స్వేచ్ఛను కాపాడాల్సిన బాధ్యత ప్రభుత్వానిదే అని గుర్తు చేశారు.
అభివృద్ధి పేరుతో ప్రకృతి నాశనం జరగకూడదని, వాతావరణ మార్పులపై తక్షణ చర్యలు అవసరమని హెచ్చరించారు. దక్షిణ భారత తీర ప్రాంతాలపై పెరుగుతున్న ముప్పును ప్రస్తావిస్తూ, బ్లూ ఎకానమీకి ప్రాధాన్యం ఇవ్వాలని సూచించారు. కేంద్ర–రాష్ట్రాల మధ్య సమతుల్యత, రాష్ట్రాల హక్కుల గౌరవమే దేశ బలమని ఆయన అభిప్రాయపడ్డారు.
విద్య ఉద్యోగాలకే పరిమితం కాకుండా సృజనాత్మకతను పెంపొందించే విధంగా ఉండాలని, పాఠ్యపుస్తకాల్లో ప్రాంతీయ చరిత్రకు ప్రాధాన్యం ఇవ్వాలని కోరారు. యువతలో శాస్త్రీయ దృక్పథాన్ని పెంపొందించడంతో పాటు, AI వంటి సాంకేతికతలు సామాన్యులకు ఉపయోగపడేలా ఉండాలని చెప్పారు.
కుల, మత వివక్షతలకు వ్యతిరేకంగా చట్టాలు పటిష్టంగా ఉండాలని, మహిళలకు నిర్ణయాధికారాల్లో సమాన భాగస్వామ్యం కల్పించాలని సూచించారు. ప్రాథమిక విద్య మాతృభాషలోనే సాగాలి అని, అదే ఆలోచనా శక్తిని పెంచుతుందని అన్నారు.
భారతీయ సాహిత్యాన్ని భాషల మధ్య అనువదించేందుకు ప్రత్యేక ప్రభుత్వ విభాగం ఏర్పాటు చేయాలని, దీనివల్ల ఉత్తర భారత మరియు దక్షిణ భారత సాంస్కృతిక అంతరం తగ్గుతుందని చెప్పారు. భాషను ప్రేమతో నేర్చుకోవాలి కానీ బలవంతంగా రుద్దకూడదు అని స్పష్టం చేశారు. భారతీయ భాషల్లో శాస్త్రీయ, సాంకేతిక పరిభాష అభివృద్ధి అవసరమని సూచించారు.
సందర్భోచితంగా శ్రీశ్రీ కవిత “జగన్నాధ రథచక్రాలు వస్తున్నాయి…” పంక్తులను ఉదహరిస్తూ, అట్టడుగు వర్గాల నుంచి వస్తున్న సామాజిక చైతన్యాన్ని గుర్తు చేశారు. ఈ వ్యాఖ్యలకు సభలో హర్షధ్వానాలు వెల్లువెత్తాయి. మొత్తం ప్రసంగం స్పష్టమైన భావోద్వేగంతో, లోతైన సందేశంతో సాగింది.